شب در انحنای کمر من

به گیسوی دراز غم شانه می زند

که از کتف های خسته باستانی ام روییده اند

دهانم کندوی زنبورهای وحشی است

وقلبم مقعد همه درد های بی حس کننده

صبح در رختخواب پاهایم را تکان دادم

وهیچ جایم نجنبید

هیچ جایم نجنبید

حتی فکم که از شوق بلعیدن

به واژنی بی مو تبدیل شده بود

به پنجره نگاه کردم که آفتاب می زایید

و هراس عبور روزی دیگر از گوشه های پنهانی ام

انگشتان پایم بر اعصاب من شوریده بودند

معده ام در دشت های خشک مغولستان

در پی اسب ها روان بود

وسرم در سی ان ان به دنبال جنازه کودک می گشت

که مادرش شبانگاه در بالش بهار نارنج خفه اش کرده بود

و به رود نیلش در میانه رویا سپرده بود

پاهایم را تکان دادم اما نجنبید

هیچ جایم نجنبید

» شاید یخ زده باشم؟»

اما از پستان هایم بخار بلند می شد

«سا عت نه باید سر کار باشم

با این بدن شلخته چه کنم

در جلسات تو درتوی سیاه پوشان؟»

چشمم در تاریکی خوابیده بود

 

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s